1-743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’nde (mülga) bu konuda açık hüküm bulunmuyordu. Pay temlikine, Yargıtay İBBGK., E. 1984/2 K. 1985/5 T. 24.5.1985, kanun gibi bağlayıcı olması nedeniyle hukuki dayanak oldu.
2-4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m.677’de bu husus düzenlenmiştir. Gerekçeye göre, maddenin birinci fıkrasına miras payının devrinin terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde olabileceği hükmü eklenmiştir. Böylece öğretide ve yargı kararlarında kabul edilen, payın devrinin terekenin tamamı üzerindeki payı kapsamasının zorunlu olmadığı yönündeki görüş yasal dayanak bulmuştur.
3- Eleştirel yaklaşım.
“Yargıtay’ın “çoğun içinde azı da vardır” biçimsel mantığıyla miras payının tümü devredilebileceğine göre, bu payın sadece bir bölümünü oluşturan malın (olayda taşınmazın) üzerindeki payın da devredilebileceğine hükmetmesi, (İBBGK., E. 1984/2 K. 1985/5 T. 24.5.1985) böylesi yanlış bir çıkarımın, açıkçası ilgisiz olguları birbiriyle ilişkilendirmenin talihsiz sonucudur. Mirasçılar arasında elbirliği mülkiyetine tabi mal üzerinde herhangi bir paya yer verilmez. Bu yoldan mal üzerinde bireysel tasarrufu engellemek ve son aşamada terekeyi korumak amaçlanmıştır. Görülüyor ki burada varsayılan “az” aslında hiç yoktur; dolayısıyla “çok” ile “az” arasında da hiçbir mantıksal bağ yoktur.” (SEROZAN, Hukukta Yöntem-Mantık, s.48, 2024).
About the Author
